چشم هایش از سکوت
خط و خالش از غرور
قلب سرخ و وحشی اش
مثل شر و مثل شور

*
توی سینه ام نشسته است
یک پلنگ سر به تو
سرزمین او کجاست؟ 
کوه و جنگل و درخت ، کو؟
این قفس چقدر کوچک است
جا برای این پلنگ نیست
او که مثل کبک، خانه اش 
زیر برف و کنج تخته سنگ نیست
پنجه می کشد به این قفس 
رو نمی دهد به هیچ کس
او پر از دویدن است
آرزوی او 
رفتن و به بیشه های آسمان رسیدن است

*
آی با توام ، نگاه کن 
امشب این پلنگ 
از دل شب، این شب سیاه
جست می زند
روی قله سپید ماه!