رویت و لمس جمال انسانی به صورت مجزا و یا یکجا ؛ از شریف ترین مراتب لذائذ عالم هستی است. مثل درک انصاف؛ شرافت؛ عفت؛ حیا؛ ایثار؛ مروت وقس علی هذا. البته همه ی اینها ادراکی مویرگی از مجرای عقل از روح است. و اگر کسی فرض محال، مستقیما ادراک روحی از روح خود داشته باشد در صورت عدم آمادگی؛ جان به جان آفرین تسلیم خواهد کرد. هعییییی این روح ما ممدوح رب العالمین است آن را به چه عوالم سخیفی محدود کرده ایم.